Kobieta siedzi samotnie na krześle przy jasnym oknie, odwrócona tyłem

Zdrada emocjonalna: co się do niej zalicza i dlaczego boli tak bardzo?

Nie było pocałunku. Nie było hotelu. Były wiadomości. Najpierw o pracy, potem o wszystkim. Żarty, których Ty nie rozumiesz. Telefon odkładany ekranem do dołu. I zdanie, które słyszysz, kiedy pytasz: „Przecież nic się nie stało”.

A Ty czujesz, że stało się bardzo dużo.

Zdrada emocjonalna to jedno z tych doświadczeń, które trudno nazwać, a jeszcze trudniej obronić przed innymi. W tym tekście wyjaśniam, co się do niej zalicza, dlaczego tak boli i czy związek ma szansę się po niej odbudować.

Co zalicza się do zdrady emocjonalnej?

Uczciwie na początek: nie ma jednej naukowej definicji, z którą zgodziliby się wszyscy badacze i wszystkie pary. Granica między bliską przyjaźnią a zdradą zależy od tego, co dwoje ludzi uznało za umowę swojego związku: wprost albo po cichu.

Są jednak sygnały, które w praktyce klinicznej powtarzają się bardzo często:

  • Tajemnica. Rozmowy, które są ukrywane, kasowane albo „nie ma o czym mówić”.
  • Przeniesienie bliskości. To tej osobie partner opowiada o swoich trudnościach, radościach, a nawet o problemach w waszym związku.
  • Pierwszeństwo. Gdy dzieje się coś ważnego, pierwsza wiadomość idzie do niej lub do niego, nie do Ciebie.
  • Obronność. Pytania wywołują złość, bagatelizowanie albo odwracanie ról („przesadzasz”, „jesteś zazdrosna”).
  • Napięcie, o którym się nie mówi. Flirt, sugestie, fantazje o „co by było, gdyby”.

Pomocne pytanie: „Czy zachowywałby się tak samo, gdybym siedziała obok i czytała te wiadomości?”. Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, to sygnał, że coś przekroczyło granicę waszej relacji.

Co jest gorsze: zdrada emocjonalna czy fizyczna?

To jedno z najczęstszych pytań w Google. Popularna teza brzmi: „kobiety bardziej cierpią przez zdradę emocjonalną, mężczyźni przez fizyczną”. Wywodzi się z psychologii ewolucyjnej.

Co mówią badania? To wciąż spór naukowy.

  • Przegląd badań Harris (2003) wykazał, że teza o wrodzonej różnicy płci potwierdza się głównie w jednym typie pytań: gdy badani muszą wybrać „co gorsze”. W innych pomiarach, w tym w reakcjach na prawdziwą zdradę, różnica znikała.
  • Sagarin (2005) w polemice odpowiedział, że przy właściwej analizie badania ankietowe jednak wspierają różnice płci.

Co z tego wynika dla Ciebie? Nie ma „gorszej” zdrady. Ból zależy od tego, co dla Ciebie znaczy związek, czego dotyczyła tajemnica i jak partner zachowuje się po jej odkryciu. Jeśli zdrada emocjonalna boli Cię bardziej niż wyobrażenie fizycznej, to nie „przesadzasz”. Tak też bywa.

Dlaczego zdrada emocjonalna tak boli?

Bo dotyka czegoś więcej niż wierności. Dotyka poczucia, że jesteś tą najważniejszą osobą w życiu partnera. Badacze coraz częściej opisują zdradę jako uraz w relacji: wydarzenie, które podważa podstawowe założenie „mogę ci ufać”.

Według przeglądu badań przytoczonego przez Lonergan i współpracowników (2020) od 30% do 60% osób zdradzonych doświadcza klinicznie istotnych objawów stresu pourazowego, depresji lub lęku. Co ciekawe, w ich rozmowach z osobami zdradzonymi wiele z nich mówiło, że czuje się „straumatyzowanych”, ale same nie łączyły swoich reakcji ze stresem pourazowym i trudno im było je zrozumieć.

Typowe reakcje po odkryciu zdrady:

  • natrętne obrazy i myśli: odtwarzanie wiadomości, wyobrażanie sobie rozmów,
  • ciągłe sprawdzanie: telefon, media społecznościowe, godziny powrotu,
  • bezsenność, brak apetytu, trudność ze skupieniem w pracy,
  • huśtawka emocji: od złości, przez rozpacz, po chęć bliskości,
  • obwinianie siebie: „co ze mną nie tak, że szukał kogoś innego?”.

Ważne: silny ból po zdradzie nie oznacza automatycznie zespołu stresu pourazowego (PTSD). To zwykle naturalna reakcja na bardzo trudne wydarzenie. Jeśli jednak objawy trwają tygodniami i utrudniają codzienne życie, warto to sprawdzić u specjalisty.

Dlaczego ludzie zdradzają emocjonalnie?

Nie ma jednej przyczyny i nie ma usprawiedliwienia, które zdejmuje odpowiedzialność z osoby zdradzającej. W praktyce klinicznej najczęściej obserwuje się kilka mechanizmów:

  • samotność w związku: brak rozmów, czułości, czasu tylko dla siebie,
  • unikanie konfliktu: łatwiej zwierzyć się komuś „z zewnątrz” niż powiedzieć partnerce, że coś nie gra,
  • potrzebę potwierdzenia własnej wartości: zainteresowanie kogoś nowego daje szybki zastrzyk,
  • powolne przesuwanie granic: niewinna rozmowa, potem kolejna, aż „nie wiadomo kiedy” powstaje więź.

To wyjaśnia, ale nie usprawiedliwia. Trudności w związku są wspólne. Decyzja o ukrytej bliskości z kimś innym należy do jednej osoby.

Czy po zdradzie emocjonalnej da się odbudować związek?

Tak, choć nie zawsze i nie za wszelką cenę. Badania nad terapią par dają powody do ostrożnego optymizmu:

  • Terapia par działa także po zdradzie. W dużym badaniu porównano 145 par, które zgłosiły się na terapię z powodu niewierności, z 385 parami z innymi problemami. Pary po zdradzie zaczynały terapię w gorszym stanie, z silniejszym cierpieniem i większymi objawami depresji. Ale poprawiały się przez całą terapię i jeszcze pół roku po niej, a po 6 miesiącach nie różniły się już od pozostałych par (Atkins i wsp., 2010).
  • Praca nad wybaczeniem. Badacze opracowali trzyetapowy program terapii po zdradzie, który łączy pracę z szokiem, zrozumienie, jak do niej doszło, i decyzję o przyszłości (Gordon i wsp., 2005). We wcześniejszym, małym badaniu sześciu par większość była po takiej terapii mniej obciążona emocjonalnie, a osoby zdradzone deklarowały większe wybaczenie (Gordon i wsp., 2004).

Uczciwe zastrzeżenie: nie ma dobrych danych, ile par zostaje razem po zdradzie, ani pewnych sposobów przewidzenia, które związki przetrwają. Wiemy natomiast, co zwykle pomaga:

  1. Zakończenie tamtej relacji, bez „pozostańmy przyjaciółmi”.
  2. Pełna odpowiedzialność osoby, która zdradziła, bez przerzucania winy.
  3. Cierpliwość wobec pytań. Osoba zdradzona potrzebuje często wracać do tematu. To część procesu, nie „rozdrapywanie”.
  4. Odbudowa przejrzystości, ale na umówionych zasadach, nie w formie ciągłej kontroli.
  5. Wsparcie z zewnątrz: terapia indywidualna, terapia par lub obie.

Co możesz zrobić, jeśli właśnie to odkryłaś?

  • Nie podejmuj wielkich decyzji w pierwszych dniach. Szok zawęża myślenie. Daj sobie czas.
  • Zadbaj o ciało. Sen, jedzenie, ruch. Brzmi banalnie, ale układ nerwowy w stresie potrzebuje podstaw.
  • Ogranicz śledzenie. Sprawdzanie telefonu czy profili daje chwilową ulgę, ale podtrzymuje natrętne myśli.
  • Rozmawiaj z kimś zaufanym, ale wybierz osobę, która Cię wysłucha, a nie zdecyduje za Ciebie.
  • Zapytaj siebie, czego potrzebujesz: wyjaśnień, przerwy, odbudowy czy rozstania. Każda z tych odpowiedzi jest w porządku.

Jeśli po zdradzie pojawia się lęk o każdy sygnał oddalenia, przeczytaj też mój tekst o lękowym stylu przywiązania. A jeśli zastanawiasz się, czy w waszym związku nie dzieje się coś więcej, sprawdź sygnały ostrzegawcze toksycznego związku.

Kiedy warto poszukać pomocy specjalisty?

  • od odkrycia minęło kilka tygodni, a natrętne myśli, bezsenność czy sprawdzanie nie słabną,
  • nie możesz normalnie pracować lub zajmować się codziennymi sprawami,
  • pojawia się silne poczucie winy, wstydu albo bezwartościowości,
  • chcecie spróbować odbudować związek, ale każda rozmowa kończy się kłótnią,
  • partner odpowiada na Twoje pytania kpiną, groźbą lub kontrolą (to sygnał, by przeczytać o przemocy psychicznej w związku).

Jeśli pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, nie czekaj. Zadzwoń pod bezpłatny, całodobowy numer 800 70 22 22 (Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym), pod 116 123 (Kryzysowy Telefon Zaufania) albo pod 112 w nagłej sytuacji.

Na koniec

Zdrada emocjonalna nie zostawia śladów na pościeli, ale zostawia je w poczuciu bezpieczeństwa. Twój ból jest prawdziwy, nawet jeśli „nic fizycznego się nie wydarzyło”. Badania pokazują, że po zdradzie da się odzyskać równowagę, razem albo osobno. Najważniejsze, by decyzja była Twoja, a nie podjęta w panice ani pod presją.

Jeśli chcesz przejść przez to razem ze mną, zapraszam na konsultację (również online).

Pozdrawiam,
Ania

Źródła

  • Harris CR (2003). A review of sex differences in sexual jealousy, including self-report data, psychophysiological responses, interpersonal violence, and morbid jealousy. Personality and Social Psychology Review, 7(2), 102–128. doi:10.1207/S15327957PSPR0702_102-128
  • Sagarin BJ (2005). Reconsidering evolved sex differences in jealousy: comment on Harris (2003). Personality and Social Psychology Review, 9(1), 62–75. doi:10.1207/s15327957pspr0901_5
  • Lonergan M, Brunet A, Rivest-Beauregard M i wsp. (2020). Is romantic partner betrayal a form of traumatic experience? A qualitative study. Stress and Health. doi:10.1002/smi.2968
  • Atkins DC, Marín RA, Lo TT i wsp. (2010). Outcomes of couples with infidelity in a community-based sample of couple therapy. Journal of Family Psychology. doi:10.1037/a0018789
  • Gordon KC, Baucom DH, Snyder DK (2004). An integrative intervention for promoting recovery from extramarital affairs. Journal of Marital and Family Therapy, 30(2), 213–231. doi:10.1111/j.1752-0606.2004.tb01235.x
  • Gordon KC, Baucom DH, Snyder DK (2005). Treating couples recovering from infidelity: an integrative approach. Journal of Clinical Psychology, 61(11), 1393–1405. doi:10.1002/jclp.20189

Dane bibliograficzne zweryfikowane w PubMed; wstępny przegląd dowodów w Noa Evidence.

Zastrzeżenie: Ten artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie stanowi porady medycznej, diagnozy ani konsultacji psychologicznej czy seksuologicznej i nie zastępuje indywidualnej wizyty u specjalisty. W sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia dzwoń pod numer 112.